‘aan boord bij …’ Ton en Ria van Soest, juli 2020

‘aan boord bij …’ Ton en Ria van Soest, juli 2020

Bijna iedere maand stappen we aan boord bij één van de ligplaatshouders van onze haven.

In juli 2020 was dat bij:

 

               

 Ton en Ria van Soest uit Almelo, box 601

 

 

 

 

 

 

  • Hoe lang zijn jullie ligplaatshouder in Ketelhaven?

Al sinds oktober 1994 is de familie vaste ligplaatshouder in Ketelhaven. Daarvoor hebben ze in Genemuiden gelegen en daarvoor bij de Blauwe Hand in Giethoorn.

  • Met welk type schip varen jullie en zijn er bijzonderheden over te vertellen?

Ton en Ria varen met een Compromis 999 uit 1997. In 2000 kochten ze dit fijne en betrouwbare schip, met een korte mast zodat ze onder de Ketelbrug en de Hollandse brug kunnen varen. Door de ondiepe kiel (1.30 m) is het ook makkelijk zeilen op het Wad.

  • Wat is de naam van het schip?

De naam Wayfarer – reiziger, zwerver – komt van hun eerste zeilboot; een Engelse trailerboot, een Wayfarer van 4.80 m. lang, die steeds met hun mee ging. Vroeger kampeerde de familie veel en waarheen de reis ook ging, de Wayfarer ging mee op de trailer. Bijvoorbeeld naar de Adriatische kust waar ze tussen de vele eilanden zeilden of in de Alpen op de bergmeren.

  • Is dit jullie eerste schip?

De Wayfarer was hun eerste boot en het heeft wel even geduurd voordat de overstap naar een kajuitzeilboot is gemaakt; dat was voor ‘oude mensen’. Pas in 1986, toen de kinderen al het huis uit waren kochten ze een Friendship 22. Hiermee zeilden ze al gauw een rondje Terschelling en ze werden lid van de Friendship-club. Vier jaar later kwam er een Friendship 28 en hiermee werd de wereld groter; de eerste zomer trokken ze gelijk naar Denemarken en werd een ‘rondje Funen’ gedaan, daarna een ‘rondje Rügen’ en hun liefde voor de Oostzee was geboren. Ton en Ria zijn zeker 14 keer naar de Oostzee geweest en hebben daar van alles meegemaakt. In 2000 zijn ze via Vlieland-Helgoland naar Esbjerg gevaren, daar 8 dagen verwaaid gelegen alvorens ze via de Limfjorden naar de Oostzee verder konden. Ook de Zweedse west- en oostscheren hebben ze bezocht en zijn ze door het Götakanal gevaren, waar je met 64 sluizen van west- naar oost-Zweden vaart. Haha, dan ben je even geen zeilboot! Ton heeft duidelijk de oude logboeken bestudeerd voordat ik kwam, want hij heeft precies op een rijtje welke reizen ze gemaakt hebben. Gaandeweg kreeg hij steeds meer interesse in de Hanzesteden en de reizen die de oude schepen vroeger maakten tussen de verschillende landen en steden. Ook Visby op Gotland is zo’n prachtige hanzestad. Ton heeft zelfs lezingen gehouden over het Hanzeverbond. Die reis naar Gotland was wel hun verste bestemming.

Omdat ze een Duitse schoondochter hebben voeren ze ook regelmatig naar de Duitse kust om de kleinkinderen te bezoeken, die daar  bij hun Duitse grootouders logeerden. Ze moeten dan ook denken aan de Duitse hippie-havenmeesterin Barhöft, die gek was op oude Duitse marken, want alleen op deze marken kon de wasmachine draaien.

Maar behalve de Oostzee werden ook de Engelse oost- en zuidkust aangedaan en hebben ze bijvoorbeeld in St. Katharine Docks in Londen gelegen.

In 2014 hebben ze voor het laatst een lange reis gemaakt; ze hebben nu geen zin meer in nachten doortrekken. De meeste keren voeren ze alleen, maar soms trokken ze ook op met vrienden. Wel zo prettig als je bijvoorbeeld met een visnet in je schroef zeilt van de monding van de Elbe naar Lauwersoog … ook de pechgevallen heeft Ton gevonden in zijn logboeken! Ooit een mast overboord gezeild bij Stellendam en een schroef verloren bij Terschelling.

  • Wie is de bemanning en wat doen jullie in het dagelijks leven?

Ria is bijna 84 en Ton is bijna 82. ‘Zij wil stoppen’, aldus Ton, maar hij kan heel slecht afstand doen van zijn grote liefde, de boot. Maar ze houden ook van wandelen en hebben een caravan, dus misschien moet er toch op een dag afscheid genomen worden van het zeilen …. ‘De Compromis past heel goed bij onze relatie, want we zochten vaak naar het compromis tussen varen en wandelen.’ Ria voegt eraan toe dat er voor iedere mijl die gezeild werd ook een kilometer gewandeld moest worden!

Ton heeft 15 jaar gewerkt als weg- en waterbouwkundige en daarna heeft hij een carrièreswitch gemaakt naar het onderwijs. Heeft van zijn hobby zijn werk gemaakt en gaf 25 jaar les in beeldende vorming en kunstgeschiedenis op een brede scholengemeenschap.

Ria was gezinsverzorgster bij probleemgezinnen en daarna heeft ze jarenlang vrijwilligerswerk gedaan bij het AZC in de ‘vrouwenkamer’.

Ton en Ria hebben 2 zonen en een dochter en 6 kleinkinderen tussen 22 en 13 jaar.

  • Wat was jullie zeilgebied het afgelopen jaar en waarheen gaat het komend jaar? Wat is de verste bestemming ooit geweest.

In 2019 zijn ze voor het eerst niet naar het Wad geweest, maar wel naar de Marker Wadden. Echt een aanrader, je kunt er ook heel mooi wandelen! Ook hebben ze op de Kreupel bij Andijk gelegen. Ze genieten nu vooral van de rustige plekken. Voor deze zomer hebben ze geen bijzondere plannen.

  • Hebben jullie nog dromen voor de toekomst?

Ze hebben de meeste dromen wat reizen betreft wel verwezenlijkt. Maar lekker blijven wandelen en bewegen blijft wel hun doel.

  • Heb je nog een tip voor andere zeilers?

Spontaan: mensen, pas op voor de zon! Ton spreekt uit eigen ervaring .. is gelukkig genezen verklaard, maar heeft te maken gehad met huidkanker. En verder: lees je oude logboeken nog eens door en – zoals zij nu gedaan hebben – kijk terug op alle mooie zeilavonturen!

‘Als laatste willen we ook even kwijt dat we Jachthaven Ketelmeer een hele fijne thuishaven vinden!’

 

 

 

 

 

‘aan boord bij …’ the Atlantic Dutchesses, juni 2020

‘aan boord bij …’ the Atlantic Dutchesses, juni 2020

Bijna iedere maand gaan we aan boord bij één van onze ligplaatshouders. Deze maand besteden we graag aandacht aan een bijzondere boot in de haven; de Queen of Hearts van een viertal pittige dames, die in december de oceaan gaan over roeien van de Canarische eilanden naar Antiqua in het Caribisch gebied. Eind juli verlaat de boot onze haven en daarom bent u op vrijdag 24 juli tussen 16.00 en 21.00 uur welkom voor een nadere kennismaking met Melissa, Iris, Renate en Marieke – The Atlantic Dutchesses – en hun bijzondere ‘oceaanboot’. 

 

 

  • Hoe lang liggen jullie al in Ketelhaven?
    Vanaf half maart dit jaar hebben wij een plekje met onze oceaanboot in de haven.
  • Met welk type schip varen jullie en zijn er bijzonderheden over te vertellen?
    Wij roeien in een R45 Elite, deze oceaan boot is speciaal gebouwd in Engeland door Rannoch Adventure. Het bijzondere hiervan is dat deze geheel zelfvoorzienend is. Zonnepanelen voor en achter op de cabines. Hierdoor hebben wij elektriciteit voor onze navigatie, stuurautomaten en heel belangrijk de watermaker. Dit is een systeem dat zoutwater filtert naar drinkwater. Tijdens de race kunnen wij extreem hoge golven tegenkomen. Iets wat wij vaak horen is: toch niet met deze boot? Juist met deze boot, ze is zo gebouwd dat mochten we kapseizen, ze binnen enkele seconden weer zelf is teruggedraaid oftewel: zelfkerend.
  • Wat is de naam van het schip en waarom heet het zo?
  • Queen of Hearts. Vooraf dat wij de boot gingen ophalen hebben wij online een wedstrijd uitgeschreven, tegen een donatie konden mensen een bootnaam aanleveren. Zo stuurde Anita de naam Queen of Hearts, Queen verwijst naar Dutchesses; onze naam afgeleid van hertoginnen en Hearts omdat wij deze oversteek ook doen om meer kenbaarheid te genereren voor hartproblemen bij vrouwen. Het vrouwenhart is een onderzoek dat geleid wordt door Hester den Ruijter in het UMC Utrecht
  • Is dit jullie eerste schip?
    Ja, zo ook de eerste oceaanoversteek door Nederlandse vrouwen. De boot is in eigendom van de Waard Transport en Overslag. Zij maken mede mogelijk dat wij aan deze race kunnen deelnemen.
  • Wie is de bemanning en wat doen jullie in het dagelijks leven?
    4 bemanningsleden met 2 dezelfde passies: roeien en water. Alle 4 al jarenlang actief in het sloeproeien en altijd op en om het water te vinden. Op werkgebied heeft ieder zo zijn eigen bezigheden:
    Renate (50) werkt als trainer en gids voor de Waddenvereniging
    Melissa (33) verzekeringsadviseur voor de expatmarkt in Spanje
    Iris (53) trotse oma en heeft een sportmassage praktijk aan huis
  • Marieke (42) moeder van een tweeling.  MBO-Docent omgangskunde in het volwassenenonderwijs

 

 

 

 

 

 

 

  • Wat is het zeilgebied afgelopen jaar en waarheen gaat het komend jaar? En wat is jullie verste bestemming ooit geweest?
    Wij hebben met deze boot enkel nog op het IJsselmeer en de Friese wateren getraind. In de 2de week van augustus staat de verplichte 72 uur op het programma, als het weer mee zit dan zetten wij koers richting Denemarken. 12 december is de start vanaf het eiland La Gomera en de race zal eindigen in Antiqua.
  • Nog dromen voor de toekomst?
    Deze oversteek is een grote droom van ons maar het belangrijkste van deze droom is als eerste damesteam over de finish komen!
    Na de Atlantische oceaan de Pacific oversteken 🙂
  • Hebben jullie nog tips voor andere zeilers?
    Niet alleen voor zeilers, maar voor iedereen die maar een droom heeft. Bedenk geen excuses, waar een wil is een weg en met hele kleine stapjes komt er altijd een manier om je einddoel te halen.

 

 

 

 

 

 

‘aan boord bij …’ natuurfotograaf Martijn de Jonge, mei 2020

‘aan boord bij …’ natuurfotograaf Martijn de Jonge, mei 2020

Bijna iedere maand gaan we bij iemand aan boord. Deze maand, mei 2020, gingen we niet ‘aan boord bij’, maar besteden we graag aandacht aan een oud-ligplaatshouder:

Martijn de Jonge, natuurfotograaf uit Schokkerhaven, die een prachtig boek uitbracht over de zeearend.

Gasten van onze jachthaven kunnen het werk van Martijn kennen door de foto van een zeearend in het havenkantoor. Deze liet Martijn achter toen hij de ligplaats in onze haven verliet voor een ligplaats bij zijn huidige woning in Schokkerhaven. 

Natuurfotograaf Martijn de Jonge bracht dit voorjaar ‘De Zeearend in Nederland, in 15 jaar naar 15 paar’ uit bij de KNNV-uitgeverij. Dit eerste Nederlandse zeearendenboek belicht de vestiging van Europa’s grootste roofvogel  in Nederland (2006 Oostvaardersplassen) en hoe de soort zich langzamerhand over ons land verspreidde. In 2019 telde ons land 15 nestparen waarvan er drie in- en rond de IJsseldelta leven. Er wordt in dit boek uitvoerig ingegaan op jachttechnieken, broedseizoen en verspreiding van de soort over Europa.  Tevens worden vooruitzichten, bedreigingen en de relatie met andere vogels uitvoerig beschreven. De Jonge bezocht roofvogelcongressen, vergezelde onderzoekers in het buitenland  en ging vorig jaar mee om in het Zwarte Meer de jonge zeearend te ringen. Door het aanbrengen van gecodeerde kleurringen krijgen  onderzoekers veel informatie over ouderdom, verspreiding en de samenstelling van de broedparen. Zo leeft in de IJsseldelta een Duitse zeearend man uit 2006 samen met een Nederlandse zeearendvrouw die in de Oostvaardersplassen uit het ei kroop 2007. Dit stel heeft de afgelopen acht jaar minstens negen jongen groot gebracht en daarmee een mooie bijdrage aan de groei van de Nederlandse populatie geleverd.

 

In de IJsseldelta heeft het vaste zeearendpaar hun basis op een eiland aan het Kattendiep. Ter bescherming is hun domein met bordjes afgezet die wijzen op de aanwezigheid van de zeearenden. Een goede zaak want nu kunnen watersporters en zeearenden rustig naast elkaar leven in het zelfde gebied. De zeearenden van de IJsseldelta jagen in het gehele gebied waarbij ze een voorkeur hebben voor vis en gevogelte. In de broedtijd kun je ze naar hun nest zien vliegen met een brasem of meerkoet voor de jongen,elke keer weer een sensatie om zulke grote vogels in ons kleine land te zien. Behalve de zeearend leeft in voorjaar en zomer ook de veel kleinere visarend in het gebied, je kunt ze vaak biddend boven het water naar vis zien speuren. Deze in Afrika overwinterende soort broedt (nog) niet in de IJsseldelta maar wordt vaak gezien. Met een spanwijdte van ruim twee meter is de zeearend  bijna twee keer zo groot als een buizerd of kiekendief, lengte in zit  80-90cm.

 

 

Natuurfotograaf Martijn de Jonge was ligplaatshouder in Ketelhaven van 2012 tot en met 2017. Aanvankelijk werden met een kleine open boot speurtochten naar de rijke vogelpopulatie van de IJsseldelta gehouden. Later kwam er een motorsailor van dertig voet voor in de plaats. In 2017 verhuisde hij vanuit Amsterdam naar Schokkerhaven waar hij een eigen ligplaats heeft. De ideale uitvalsbasis  voor natuurverkenningen in IJsseldelta en Zwarte Meer. En een prachtige plek om zijn passies voor zeearenden, varen en fotografie te combineren.  Hoewel  Martijn geen ligplaatshouder meer is in Ketelhaven gaat hij nog regelmatig langs om te kijken of er nog meervallen, bevers en interessante vogels in de haven te zien zijn. Vanuit Schokkerhaven organiseert hij vaartochten met vogelliefhebbers waarbij er goede kansen zijn op het waarnemen van jagende- of rustende zeearenden. Ook worden er visarenden in voorjaar en zomer  gezien en natuurlijk honderden watervogels.

 

Dit boek is een must voor de echte natuurliefhebber, de Zeearend in Nederland telt 160 pagina’s,  meer dan 200 foto’s en is voorzien van vele tabellen en illustraties. Bij Jachthaven Ketelmeer is het gesigneerd voor een speciale prijs van € 22,50 aan te schaffen.

Een recensie: www.boekenbijlage.nl/opzienbarend-boek-over-de-zeearend

 

www.martijndejonge.nl    vogelvaartochten: www.facebook.com/groups/2525778540788192

‘aan boord bij …’ Monique Duran en Dick Koning, april 2020

‘aan boord bij …’ Monique Duran en Dick Koning, april 2020

 

Bijna iedere maand stappen we aan boord bij één van de ligplaatshouders van onze haven.

In april 2020 vond het gesprek – vanwege corona op afstand – plaats in het havenkantoor met:   

 

             

 Monique Duran en Dick Koning uit ’t Harde, box 310

 

 

 

 

 

  • Hoe lang zijn jullie ligplaatshouder in Ketelhaven?

Vanaf november 2017 zijn Monique en Dick vaste ligplaatshouder. 

  • Met welk type schip varen jullie en zijn er bijzonderheden over te vertellen?

Ze varen met een Trewes IIA, een stalen S-spant uit 1962. Ze kochten het schip in 2014 in Andijk, haha, op dezelfde wijze als ze hun huis kochten, wat ook het bouwjaar 1962 heeft! Ze hadden een afspraak gemaakt om het schip te gaan bezichtigen. Echter, Monique werd voor haar werk (als vroedvrouw) weggeroepen en kon niet mee om het te bezichtigen. Maar Dick was bij het zien van de Trewes helemaal verkocht en heeft gelijk, zonder dat Monique het gezien had, de knoop doorgehakt. Een boot van staal, evenals hun huis dat ook van staal en glas is. Ook dat heeft Dick, in het vertrouwen dat Monique het goed vond, alleen gekocht. Zijn gevoel klopte in beide gevallen, want ze zijn heel wijs met beide onderkomens! De boot, het is geen “jacht”, is nooit perfect, want er is altijd wel ergens een roestplekje, nooit superstrak en -glad, maar wel heel zeewaardig en stabiel. ‘De boot is meer zeewaardig dan wij!’

Ze kochten haar van een oud echtpaar uit Amsterdam, dat er veelal mee naar Noorwegen en de Oostzee voer. Je kunt zien dat ze met liefde is onderhouden. 

  • Wat is de naam van het schip?

De naam She hebben ze behouden bij de aankoop. Ze noemen haar zelf wel eens The iron lady.

  • Is dit jullie eerste schip?

Ja, dit is hun eerste schip dat ze samen kochten. Door het werk van beiden kwam het er nooit van. Wel hebben ze allebei vanaf hun jeugd veel in open bootjes gevaren en ook planden ze met de kinderen vaak vakanties aan het water, zodat er gezeild kon worden. De afgelopen jaren huurden ze wel regelmatig een boot in Kroatië.

  • Wie is de bemanning en wat doen jullie in het dagelijks leven?

Monique (65) werkt de laatste jaren niet meer als vroedvrouw door de zorg voor ouders en kleinkinderen. Tegenwoordig is ze haptotherapeut en geeft trainingen aan vroedvrouwen. Dick (65), orthopedagoog van huis uit, is manager in de zorg. Veelal in tehuizen met jongeren. Momenteel beleeft hij pittige tijden in deze coronatijd ..

Hun 3 kinderen hebben niet veel met zeilen, al lag de oudste wel als baby’tje in het vooronder van hun open zeilboot. Verder hebben ze 3 kleindochters. 

  • Wat was jullie zeilgebied het afgelopen jaar en waarheen gaat het komend jaar? Wat is de verste bestemming ooit geweest.

Het afgelopen jaar hebben ze veel tijd aan de onderhoud van de boot besteed en in hun vakantietijd was het helaas niet echt mooi zeilweer. Maar normaal ze genieten wel van tochten naar het Duitse Wad en zeilen buitenom ook graag naar Zeeland. Door de diepgang is hun zeilwater soms wat beperkt. 2 jaar geleden was het plan om met de toerzeilers naar Engeland te varen, maar kort voordat ze vertrokken zegde een bemanningslid af en ging het plan niet door.

De verste zeilbestemming was dus Kroatië en Griekenland, maar niet met eigen boot. 

  • Hebben jullie nog dromen voor de toekomst?

Als Dick met pensioen gaat, dan hebben ze meer tijd en dromen ze wel van zeilen naar Engeland, de Noorse fjorden en Finse meren! 

  • Heb je nog een tip voor andere zeilers?

Als je kunt, huur dan eens en boot in Kroatië; zeilen op zee, maar beschut door de vele eilanden en Split en Dubrovnik bezoeken is echt fantastisch!

 

 

 

 

‘aan boord bij …’ Rob en Marjolijn Jaspers, maart 2020

‘aan boord bij …’ Rob en Marjolijn Jaspers, maart 2020

 

Bijna iedere maand stappen we aan boord bij één van de ligplaatshouders van onze haven.

In de winter van 2019 – 2020 was het dermate rustig in de haven dat er geen gelegenheid was om deze rubriek te vullen.

In maart 2020 konden wij gelukkig weer ‘aan boord bij …’ een ligplaatshouder:   

 

 

Rob en Marjolijn Jaspers uit Diepenveen, box 214. Marjolijn was op de dag van het interview niet mee naar de haven.

 

 

 

  • Hoe lang zijn jullie ligplaatshouder in Ketelhaven?

Vanaf april 2016 is de familie Jaspers vaste ligplaatshouder.

  • Met welk type schip varen jullie en zijn er bijzonderheden over te vertellen?

Dat is er zéker! Deze one off betreft een Impact 37, naar ontwerp van Kees van de Stadt en gebouwd door Siebe Schootstra van Impact Sailing. Deze bouwer wilde met de Impact 37 een nieuw project starten door middel van modulaire bouw (door verschillende expertises samen te laten werken). In 1998 is de bouw van het casco gestart door Holland Composits met behulp van vacuüm techniek. Bij Van der Meijden is het interieur gebouwd en bij Kooi Makkum is het schip afgebouwd. Het mooie van dit 20 jaar oude schip is dat het nog steeds een moderne uitstraling heeft en voorzien is van extra’s die in deze tijd heel gewoon zijn; dubbel roer, semi-vaste buiskap, een gennaker met intrekbare carbon boegspriet, 7/8 getuigd en ook de lijn is heel modern.

Het is niet gelukt meerdere  Impact’s te verkopen, wat het einde van Impact Sailing betekende.

  • Wat is de naam van het schip?

 

 

 

De naam Connector is niet zomaar gekozen; Rob verzamelde vroeger scheepsantiek en hij kreeg van Marjolijn voor zijn 24ste verjaardag een oude connector; een verbindingsstuk tussen een sleeplog en het afleesinstrument. In die tijd zeilden ze samen wedstrijden in een Schakel … een letterlijke verbinding/schakel tussen hen tweeën.

 

 

  • Is dit je eerste schip?

Rob heeft al heel wat (vooral wedstrijd-)boten gehad: gestart met een Pluis 182, waarmee hij wedstrijden zeilde in Rotterdam en omgeving. Daarna kwam een FJ en daarna 2 Schakels, waarmee Rob en Marjolijn samen in die tijd bijna ieder weekend op pad gingen naar wedstrijden op het Haringvliet, Amstelmeer, Sneekweek etc. Toen ze trouwden en kinderen kregen voer Rob wedstrijden met een vriend in een Flying Dutchman. Daarna kwam een mooie Pampus en daarna de eerste kajuitbot, een Noorse Volksboot, in polyester uitvoering. Na al deze wedstrijdboten gaven Rob en Marjolijn opdracht voor de bouw van de Impact 37. Maar ook toen kroop het wedstrijd-bloed waar het niet gaan kon en kocht Rob nog een Pampus om toch wedstrijden te kunnen varen.

Tussen 2008 en 2015 heeft de familie Jaspers met de Connector een ligplaats aan de kust van Kroatië gehad en zeilden ze dus regelmatig op de Adriatische Zee.

  • Wie is de bemanning en wat doen jullie in het dagelijks leven?

Rob (66) en Marjolijn (65) leerden elkaar kennen op een zeilkamp. Van 1981 tot 1986 hebben ze op het terrein van de zeilschool aan de Wijde Aa gewoond, in het molenaarshuisje naast de molen.

Rob was interventie radioloog in het Deventer ziekenhuis en Marjolijn was gymnastiek-docente.

 

 

Hun beide dochters zijn letterlijk in een overnaadse sloep met houten teakdekje (wieg) opgegroeid. Ook de 2 (bijna 3) kleinkinderen hebben in deze wieg gelegen.

 

 

 

 

 

 

  • Wat was jullie zeilgebied het afgelopen jaar en waarheen gaat het komend jaar? Wat is de verste bestemming ooit geweest.

In de zomer van 2019 was Rob net met pensioen en konden ze voor het eerst een langere tijd weg. Twee maanden genoten ze van een mooie reis rondom Engeland, Schotland – door het Caladonisch kanaal – en Ierland. Deze reis maakten ze met de Ocean People, in een groep van 20 boten.

Voor de komende zomer hadden ze het plan naar Belle Ile (Z-Bretagne) te gaan, maar alles is nu onzeker .

Vroeger zeilde Rob regelmatig lange reizen met wedstrijdzeiler Siem van Hagen; o.a. de Two Handed Transatlantic Race (TWOSTAR) van Zuid Engeland naar Newport, Rhode Island (New York), de AZAB Yacht Race van Falmouth naar de Azoren en de Round Britain and Ireland Race.

  • Hebben jullie nog dromen voor de toekomst?

Geen concrete dromen, maar wel de hoop om de kleinkinderen te kunnen leren zeilen …. veel mooie reizen, per boot, vliegtuig of fiets, hebben Rob en Marjolijn al gemaakt tot nu toe, dus een groot aantal dromen is al verwezenlijkt.

  • Heb je nog een tip voor andere zeilers?

Ga vaker voor anker!

 

Aan boord bij … René Jonkman, november 2019

Aan boord bij … René Jonkman, november 2019

 

Bijna iedere maand stappen we aan boord bij één van de ligplaatshouders van onze haven. In november 2019 was dat bij:

 

 

René Jonkman uit Zwolle, box 809

 

De boot staat al in de winterberging in Elburg, dus we maakten een foto bij een lege box op een mooie november-ochtend.

 

 René is vanaf mei 2019 secretaris in het bestuur geworden. Daarom een nadere kennismaking: 

  • Hoe lang ben je ligplaatshouder in Ketelhaven?

René is vanaf november 2015 vaste ligger.

  • Met welk type schip vaar je en zijn er bijzonderheden over te vertellen?

Sinds 2006 is René eigenaar van een Hanse 320. Deze heeft hij nieuw gekocht en hierbij heeft hij gekozen voor de uitvoering met een helmhout i.p.v. een stuurwiel. Verder zijn er geen bijzondere aanpassingen gedaan. De boot bevalt verder heel goed!

 

 

  • Wat is de naam van het schip?

“Alioth” heet het schip, naar één van de grote sterren van de Grote Beer (steelpannetje). Bij een cursus kustnavigatie leerde René ooit dat je het noorden kunt bepalen als je de 2 ‘laatste’ sterren van de pan van de Grote Beer met 5x verlengt. Dan kom je uit bij de poolster en zo is het noorden te bepalen. Dit gegeven inspireerde hem om zijn Hanse te vernoemen.

 

 

  • Is dit je eerste schip?

René komt niet uit een zeilers-familie, maar de watersport is hem niet helemaal vreemd; vroeger heeft hij wel gesurft. Ruim 20 jaar geleden raakte hij toch geïnteresseerd in het zeilen en oriënteerde zich op een boot. Bij zijn zoektocht kwam hij in Lemmer, waar hij op slag verliefd werd op een Alo 28. Een Noorse kajuitzeiler van 9 meter uit 1976, met een diepstekende torpedokiel. Dit schip behoefde wel een grondige schoonmaakbeurt, maar verder was het in goede conditie. Voorzien van een goed teakdek, een oude buck motor en nog origineel ingetimmerd. Hiervan heeft hij ruim 8 jaar plezier gehad, waarna hij de smaak te pakken had en wel naar een iets groter schip wilde. Voor hem was het belangrijk dat het geen ‘klusboot’ zou worden, een redelijke prijs-kwaliteit verhouding had en dat het ook alleen te handelen was. Zo kwam hij uit op een Hanse, die hij in 2006 vanaf de werf kocht.

  • Wie is de bemanning en wat doen jullie in het dagelijks leven?

René (48) is concern-manager bij een gemeente. Hij woont samen met Jeanet, die af en toe meezeilt. Maar het varen is toch vooral René zijn liefhebberij.

  • Wat was jullie zeilgebied het afgelopen jaar en waarheen gaat het komend jaar? Wat is de verste bestemming ooit geweest.

In de afgelopen zomer hebben ze regelmatig het Wad bezeild; Terschelling en Vlieland zijn de favoriete eilanden van René. Hij vaart graag op zout water, al was het alleen maar omdat daar geen muggen zijn, haha. Helaas moet je wel via het IJsselmeer naar het Wad …  Voor het komende jaar hebben ze nog geen concrete plannen.

De verste bestemming is Brunsbuttel geweest, maar niet op eigen kiel. Ook is hij met een ander schip naar Engeland gevaren.

  • Hebben jullie nog dromen voor de toekomst?

Graag zou René met de Alioth een rondje Engeland varen, door het Caledonisch kanaal. Maar daarvoor heb je toch iets meer tijd nodig dan een paar weekjes zomervakantie.

  • Heb je nog een tip voor andere zeilers?

Tja … maar dat zegt misschien meer iets over mezelf: je hoeft niet de haven uit te gaan om van je bootje te genieten. Ook het hier en nu – al is het maar in je eigen box in de haven overnachten – is vaak fijn genoeg om van te genieten!